Słuchajcie, mam pytanie... Kiedy wychodzicie na parkiet dobrze jest zachować spokój. Ale niestety (zwłaszcza w początkowych fazach tańca turniejowego) ten stres nie jest łatwy do opanowania...
Nie chodzi mi tutaj tylko o brak tremy, stresu przed występem, ale raczej o spokój tańca...
Ja np. kiedy jestem na treningu, czy też w domu, to potrafię tańczyć właśnie tak "spokojnie"... z parkietem, a kiedy jestem na turnieju... to tak jakbym tańczył "nad parkietem"... Czuje się bardzo "niestabilnie" i przez to bardzo traci mój taniec...

Ja uważam, że to kwestia "obycia" się z tańcem, że to przychodzi z czasem...z większymi umiejętnościami tancerza... Ale czy można to jakoś wypracować...??
Myślę, że bardzo dużo tancerzy tak naprawdę tańczy o wiele lepiej, niż pokazuje to na turniejach...

Co sądzicie na ten temat??

Tak, to kwestia 'obycia się z tańcem'. Ja na samym początku w ogóle nie mogłam utrzymać równowagi. Teraz za to coraz spokojniej poruszam się na moich nogach ;) Chodzi przede wszystkim o opanowanie.

No właśnie... Ale czy jest coś...co mogłoby przyspieszyć ten "proces" poza kolejnymi i kolejnymi turniejami??

Ja w turniejach tańca towarzyskiego nie biorę udziału, ale o występowaniu na scenie się mogę wypowiedzieć. Myślę, że tak, jest to kwestia obycia. Jednak wydaje mi się, że są osoby które mają większe predyspozycje wrodzone aby występować, takie "coś" mają. Nie da się tego wyjaśnić, "to coś" się ma lub nie. Jeśli dobrze zrozumiałam sens tego tematu oczywiście...

jaros napisał(a):No właśnie... Ale czy jest coś...co mogłoby przyspieszyć ten "proces" poza kolejnymi i kolejnymi turniejami??

Myślę, że przede wszystkim praktyka na parkiecie jest najważniejsza. Jak już powyżej napisałam, jedni się czują lepiej, drudzy ciut gorzej. Wydaje mi się, że od tak tego się przyśpieszyć nie da.

Alhana napisał(a):Ja w turniejach tańca towarzyskiego nie biorę udziału, ale o występowaniu na scenie się mogę wypowiedzieć. Myślę, że tak, jest to kwestia obycia. Jednak wydaje mi się, że są osoby które mają większe predyspozycje wrodzone aby występować, takie "coś" mają. Nie da się tego wyjaśnić, "to coś" się ma lub nie. Jeśli dobrze zrozumiałam sens tego tematu oczywiście...

jaros napisał(a):No właśnie... Ale czy jest coś...co mogłoby przyspieszyć ten "proces" poza kolejnymi i kolejnymi turniejami??

Myślę, że przede wszystkim praktyka na parkiecie jest najważniejsza. Jak już powyżej napisałam, jedni się czują lepiej, drudzy ciut gorzej. Wydaje mi się, że od tak tego się przyśpieszyć nie da.

popieram w 100%

Nam zawsze trener mówi: Na zajęciach czasem tak jak by się wam nie chciało, nie dajecie z siebie wszystkiego a w domu przed lustrem to pewnie dajecie całą siłę i wszystko dobrze wychodzi:))- to słowa trenera.

jaros skup się na tym co masz zrobić w tańcu, nie możesz się na turniejach rozpraszać znajomymi, publicznością itp. Musisz być pewniakiem, jak wchodzisz na parkiet, nie możesz pokazywać, że się obawiasz czegoś.

Matrix napisał(a):(...) Musisz być pewniakiem, jak wchodzisz na parkiet, nie możesz pokazywać, że się obawiasz czegoś.

Świetnie powiedziane. Wyprostowany, pewny siebie, z uśmiechem na twarzy tancerz przyciąga wzrok o wiele bardziej, niż zestresowany i zagubiony.

ja mam na treme i stres inną metode.
nauczył mnie tego trener.
zawsze, gdy ktoś się wstydzi zatańczyć solo, pyta się go : "po co tańczysz?"
i gdy już odnajdziesz i uswiadomisz sobie, po co, wtedy to przychodzi to łatwiej.
bo jeśli kochasz taniec, nie wstydź się go.
pokaż publice swoją miłość, swoją pasję.
bo to jak tańczysz, pokazuje, jak bardzo kochasz to co robisz ^^


mam nadzieje, że dobrze to wytłumaczyłam ^^

ja mam na treme i stres inną metode.
nauczył mnie tego trener.
zawsze, gdy ktoś się wstydzi zatańczyć solo, pyta się go : "po co tańczysz?"
i gdy już odnajdziesz i uswiadomisz sobie, po co, wtedy to przychodzi to łatwiej.
bo jeśli kochasz taniec, nie wstydź się go.
pokaż publice swoją miłość, swoją pasję.
bo to jak tańczysz, pokazuje, jak bardzo kochasz to co robisz ^^


mam nadzieje, że dobrze to wytłumaczyłam ^^

Jak dla mnie bardzo dobrze...;)
I popieram taką metodę - świetna...;)

Nom, bardzo ładnie powiedziane:))

Moim zdaniem jest to kwestia przetańczonych turnieji i więcej tym lepiej znosisz stres

Zgadzam się w 100%. Pamiętam jak na początku się denerwowałem przed turniejem xD A teraz już bardziej na luzie podchodzę i czerpie z tańca przyjemność- bardzo lubię tańczyć przed publicznością ;) Także bardzo lubię tańczyć na pokazach i turniejach.

Mój trener przed pierwszym naszym występem powiedział nam, że mamy się nie wstydzić i nie bać publiczności bo oni są specjalnie dla nas, gdyby nie my ich by tam nie było. I gdyby ktoś na nas spojrzał to mamy nie odwracać wzroku bo to on pierwszy bo jakimś czasie się speszy:))

gagatka133 napisał(a):I gdyby ktoś na nas spojrzał to mamy nie odwracać wzroku bo to on pierwszy bo jakimś czasie się speszy:))

O tak! Mądra uwaga